Frits ter Kuile is een van de vele activisten die zich in het Duitse dorpje Lützerath verzetten tegen de komst van een grote bruinkoolmijn. Zaterdag wil de politie de boel leeg hebben. Frits wil “aanwezig zijn, ademen, uien schillen en bidden” samen met oude dametjes die geloven dat het heilloos is om door te gaan met de aarde opeten.
Slenterend door de winkelstraten van Den Haag vroeg ik me af: wie is er nou zot? Ik of de stadsverlaters die in hutjes op de hei wonen? Of deze Fransman die zelfs jaren tussen de reeën sliep?
In Violence legt Ellul wat de strijd van christenen zou moeten zijn in een wereld die zich moet voegen naar de wetten van het geweld.
In zijn boek Violence schudt Ellul ons ongenadig wakker: geweld brengt zijn eigen wetten met zich mee. Deze realiteit moeten we allereerst onder ogen zien, voordat we een standpunt innemen.
De oorlog in de Oekraïne stelt mij als gelovige voor vragen. Wat is een gepaste christelijk reactie op geweld? Is er een andere weg dan simpel voor Oekraïne en tegen Rusland zijn? Ik herlas het verrassend actuele boek ‘Violence’ van Jacques Ellul en deel mijn ontdekkingen in dit drieluik.
Een kadootje vandaag: een kerstcolumn uit de New York Times over het christendom in Amerika. Amerika is een land van ketters, zegt Ross Douthat – maar wanneer wordt ketterij een nieuw geloof?
Soms voel ik me een roepende in de woestijn. Maar dat roepen kan natuurlijk ook een roeping zijn. Hoe doe je dat dan goed, dat roepen?
Soms vinden we de hoop pas als we op de knieën gaan, letterlijk, zoals Tony Rinaudo, een zendeling annex landbouwkundige die vocht tegen verwoestijning in Niger.
Jeftha meende als toegewijd docent economie de euforie bij zijn leerlingen over zijn vak te moeten temperen. . Het werd nog geen onverdeeld succes.
Het WK in Qatar is losgebrand. Ik werd geraakt door de vele verhalen van uitbuiting, ziekte en dood van de arbeidsmigranten daar. Vorige week zondag in de Herdenk Qatar-dienst in de Domkerk Utrecht droeg ik een “in memoriam” voor, als een heilig protest.
‘Wow, wat een heftig verhaal, kan je deze film ook naar mijn moeder sturen, die heeft dit echt nu nodig’ zei één van de stoere 12-jarige jongens uit mijn multi culti tienergroep tegen mij.