Oorlog heeft een dynamiek die ons het zicht op waarheid belemmert. Wie het evangelie serieus neemt, kan volgens mij niet anders dan kritische vragen stellen bij geweld en militarisering, midden in een tot de tanden bewapende wereld.
Een hartstochtelijk betoog van een zoekende ‘pacifist’.
Vrijdagavond 30 januari om 19.00 is het feest. Dan presenteren wij onze nieuwe krant en kun je in een soort late night show kennismaken met een paar zotten die ons helpen met het zoeken naar de smalle weg van Jezus, midden in een wereld die doordraait.
En dat alles muzikaal omlijst door prachtige jazz uit Zimbabwe.
De smalle weg loopt soms door de cel. Vorig jaar moest Susan 115 dagen zitten, omdat ze een vliegbasis had betreden om te protesteren tegen het oefenen met kernbommen. Zegt Jezus niet dat we bereid moeten zijn om ballingen te worden als we hem willen volgen?
In de kerstvakantie gaan we werken aan de nieuwe krant, met als thema: de brede en de smalle weg. Voor de lezersrubriek zoeken we voorbeelden!
En: wil je meehelpen met de opmaak? Kom dan naar de maakdag op maandag 29 december.
Als het iets in en om ons niet is, dan is het stil. En wachten strijkt compleet in tegen onze cultuur van de instant-gratificatie. Maar als we de brede weg van de bezorgdheid willen verlaten dan is zwijgen en wachten wel degelijk wat we te leren hebben, zegt de Deense schrijver Søren Kierkegaard. En wie zijn dan onze leermeesters? De lelie en de vogel die Jezus aanwijst in de Bergrede.
Winst, rente, rendement – onze hele economie draait erop, onze eigen huishoudboekjes incluis. Word wakker, zegt journalist en activist Dorothy Day. Naast oorlog is woeker hét grote probleem van onze tijd. En dus, toen ze een mooi bedrag aan rente overgemaakt kreeg sloeg ze een heel, heel smal pad in: ze gaf alles terug.
Het gewoon een beetje goed hebben hier op aarde, wie wil dat nu niet? In zijn boek Brieven uit de hel, moedigt een ervaren demon zijn neef aan er alles aan te doen om zijn ‘patienten’ hierin te laten slagen, zodat de smalle weg van de honger naar de Hemel listig gestild blijft.
Het licht van de vroege kerk verlichtte het pad van de mensheid in slechts één korte flits, schrijft Eberhard Arnold. In die flits kozen de eerste christenen kozen samen een heel smal paadje: alles delen, met al het gedoe wat daarbij hoort. Dáár wordt Gods liefde zichtbaar. Vanuit deze overtuiging begon Arnold met zijn vrouw 100 jaar geleden de Bruderhof, waar we eerder deze serie over publiceerden.
De Frans-Joodse filosofe Simone Weil bewandelde heel haar korte leven smalle paadjes. Uit solidariteit met de arbeidersklasse stopte ze met lesgeven en ging in de fabriek werken. Gevlucht naar Engeland in WOII rantsoeneerde ze zichzelf uit meeleven met soldaten aan het front. En gaandeweg haar leven verliet ze haar agnostische achtergrond en sloeg een mystiek pad in waar ze veel rake dingen over schreef.
Hoe word je succesvol? Heel YouTube staat vol met adviezen over hoe je dat voor elkaar krijgt. Maar deze vraag is er eentje van de brede weg, zegt Henri Nouwen in zijn boek Caring for the Whole Person. Het smalle pad gaat over een andere vraag: word je vruchtbaar?
Iedereen is het er over eens: we leven in een tijd van ongekende technologische vooruitgang. Sterker nog, je zou kunnen zeggen dat we getuige zijn van een revolutie die zijn weerga in de geschiedenis niet kent.
Onzin, zegt Jacques Ellul. We staan juist compleet stil.
In december 2025 gaan we werken aan een nieuwe Karavaan der Zotten. Deze 4e editie gaat helemaal over een uitspraak van Jezus dat we de ‘smalle weg’ moeten zoeken. Misschien associëren we dat woord met een streng vingertje, maar wat als Jezus het zag als aansporing, als hoopvol nieuws dat er een uitweg is uit de rotzooi die we maken?