Op woensdag 3 april houden we weer een schrijfavond bij de Karavaan, in Utrecht. Wil je meeschrijven? Geef je dan op. We beginnen met eten en gaan daarna verder met een verhaal dat we thuis hebben voorbereid.

Het gebeurt zeer zelden dat een film erin slaagt van begin tot eind een glimlach op je gezicht te toveren. Een film die je meeneemt naar een wereld die zo heerlijk vreemd is dat je er gelijk naartoe wilt. Die je de ene seconde onbedaarlijk hard doet lachen en niet lang daarna met een brok in de keel achterlaat.

De weldenkende meerderheid, van links tot rechts, twijfelt niet: wij moeten weer wapens kopen, raketten bouwen en legers uitbreiden. Voor de vrede! Maar achter dit verhaal zitten een heleboel onuitgesproken aannames. Volgens mij hebben wij de opdracht om ze allemaal te verifiëren voordat we ons voegen bij het koor van de weldenkende meerderheid.

Gelukkig wie hongeren en dorsten naar gerechtigheid, want ze zullen verzadigd worden. Ook al klinkt die zin misschien zot, het betekent feitelijk dat macht is gevestigd in waarheid. Dat zei de Russische dissident Navalny in de rechtbank, drie jaar voor zijn dood.

Wil je ook een keer iets bijdragen aan de Karavaan? Woensdag 6 maart organiseren we een schrijfavond in Utrecht, waarin we elkaar gaan helpen om een mooi verhaal te vertellen – in woord of beeld.

In het oude raamwerk van de verloren wereld, is soms zomaar een veeg van een nieuwe wereld te zien. Geen stad, maar een paradijs. Een frisgroene droom, midden in een droefgeestige werkelijkheid.

Als Nanning-Jan over zijn verwilderde natuurlandje in Zeeland dwaalt, dan fladderen de leeuweriken en oude bijbelteksten door elkaar heen, tot ze toevallig een preek vormen. Maar wat is toevallen?

Deze foto is gemaakt door mijn buurman. Hij is niet zo mobiel en zeer slechtziend. Maar hem vallen dingen op die de meeste goedziende mensen niet opmerken omdat ze daar te druk voor zijn. Ik vraag me af: wie is er nou slechtziend?

Misschien vraag je je net als wij wel eens af of er achter deze karavaan alleen maar een website zit, of ook echte mensen. Vorige week werd het bewijs geleverd: bij de lancering van ons papieren magazine in Utrecht doken er meer dan 70 mensen op, en die bewezen daarmee dat er echt een karavaan bestaat.

Ik wil je meenemen naar een merkwaardige plek. Ze is er altijd en toegankelijk voor iedereen. Toch zijn er maar weinig mensen die er vaak komen. De plek is open, maar niet leeg. Op deze open plek staat namelijk altijd een tafel. Een werktafel. En wat ik hier vond was vreugde.

Een vraag van een lezer: moet ik in deze problematische tijd wel kinderen op de wereld zetten? Antwoorden zijn welkom.

Zaterdag 23 december organiseer ik met andere mensen samen een picknick in de Amsterdamse haven, pal aan het spoor dat kolen vervoert naar de Europese ovens. Af en toe zullen we een steentje weghalen van het kolenspoor, voor een monument ter nagedachtenis aan het fossiele tijdperk.
Hoe groter het monument, hoe kleiner het kolenspoor.