Als er íemand is die oproep van Jezus, ‘weest niet bezorgd’ uitleeft, dan is het mijn vriend Jan Anne Bos wel. Jan Anne leeft van wat de maatschappij weggooit. Elke werkdag – hij doet dit fulltime – fietst hij zo’n zestig kilometer om spullen en eten en statiegeldflessen te redden die – in zijn ogen – onterecht bij het afval zijn gedumpt. Skippen heet dit, oftewel dumpsterdiven. Vandaag fiets ik een ochtendje mee.

Op woensdag 12 februari hebben we met de redactie weer een schrijfavond waar we gaan werken aan onze 3e krant. Iedereen die een verhaal, illustratie of idee wil voorleggen, is welkom.

Wist je dat er in één theelepel gezonde aarde wel honderd tot tienduizend meter lange schimmeldraden zitten? Wat zou het betekenen als het Koninkrijk van God is als de schimmel die ons omringt?

Deze week ben ik op stilteretraite in Engeland, bij de Northumbria Community, een gemeenschap voor nieuwe monastiek. Drie dagen stilte, bidden en luisteren, nadenken over mijn eigen dromen van een klimaatklooster. Maar ik wil naar buiten. Ik wil het groen in, de helling af, naakt in de beek plonzen.

Het is tijd om een oude middeleeuwse gewoonte weer nieuw leven in te blazen: het Narrenfeest. Als je niet kunt lachen om je eigen ideeën, is er iets mis.

Als protest tegen de verwoesting van de planeet, in de vorm van ‘bloedkolen uit Colombia’, gaat een groepje zotte actievoerders regelmatig naar het spoor in Amsterdam waar de kolentreinen rijden. Daar plegen ze ‘ecotage’, door één voor één de steentjes uit het spoor weg te halen. Voor Frits is het een manier om Christus na te volgen.

Move fast and break things, zeggen ze in Silicon Valley. Ik geloof eerder in go slow and repair things. Hoe moeilijk dat ook is als je ziet wat er van de cultuur en de kerk hier in Amerika geworden is.

Rijkdom en relaties konden me geen vervulling geven. Het gat in mijn hart bleef altijd bestaan. Pas toen ik alles kwijt was, en mijn machteloosheid accepteerde, kwam er ruimte voor iets nieuws.

Na een heleboel online verhalen, een paar inspiratiedagen en bovenal twee mooie krantjes willen we verder kijken: wat gaan we doen met de Karavaan der Zotten? Moeten we door?
Wees welkom op 7 november om mee te denken en te doen.

Het is 1938, bijna een eeuw geleden, en het dorp Eibergen is in rep en roer. Evangelist Hilbrandt Boschma komt namelijk een lezing houden over Christus volgen in tijden van oorlog (had prima bij ons gepast) maar de burgemeester is bang voor staatsgevaarlijke ideeën. Boschma schrijft hem een vurige open brief. U kunt rustig gaan slapen, burgemeester.

Hoewel zijn naam maar niet te binnen wil schieten kan ik mij een Russische schrijver herinneren die zijn boek opent met de beschrijving van een eerste zonnige lentedag na een lange koude en donkere winter waarop de bloemen bloeien in het park, de vogels zingen in de bomen en kinderen eindelijk weer buiten spelen. Dit beeld wordt echter in de kiem gesmoord als de mannen in de buurt hun motormaaiers starten en op luidruchtige wijze het lentegroen kortwieken.

Je schermtijd was vorige week gemiddeld 2 uur en 21 minuten per dag.

De melding verschijnt op mijn iPhone. Ik schrik ervan. Dit is een stuk langer dan het doel van de schermtijd-battle die ik ooit met mijn vrouw begon.