Wil je een nieuwe Karavaan der Zotten op de deurmat? Dan hebben we nu je steun nodig. Hier vast een sneak preview!
Een leefgemeenschap is alleen duurzaam als je die bouwt op de liefde van Jezus, is de ervaring van Jutta en Detlef Manke, twee radicale zeventigers. ‘Geef alles op wat je hebt. Echt alles. Dan zal God de weg wijzen.’
We zijn gemaakt als natuurlijke, wilde wezens, verbonden met de andere bewoners van onze planeet. Maar tegenwoordig zijn we zo beschaafd en getemd dat daar weinig van over is. Is daar nog iets aan te doen? Deze keer: rewilden op blote voeten.
Soms verwacht ik dat God verschijnt als een soort wegenwacht. Maar dan krijg je een ijsvogel.
Eén op de drie Nederlanders wil liever nooit meer seks dan nooit meer een smartphone. We lijken vergroeid met het toestel. Schrijvers Frank Mulder en Arend Smilde zijn geheelonthouder. Ze pleiten voor het recht om offline te zijn. “Als zand in de machine.”
Onlangs kregen we hier bij de Karavaan een vraag binnen van ene Janet, moeder van drie kinderen met een goedlopend eigen bedrijf en hart voor de wereld om haar heen.
Christof beweegt een beetje stram, met zijn 92 jaar, maar zijn ogen zitten nog vol levenslust. In een verzorgingstehuis zitten, dat is niets voor hem, lacht hij. ‘De hele dag tv kijken zeker.’ Hij gaat liever gewoon werken, als hij zich fit voelt. In de fabriek.
Welterusten God.
Ik ga slapen, ik ben moe.
Vechtend tegen mijn slaap weet ik nog gauw een opsomming te geven van wat ik allemaal gedaan heb deze dag en waar ik nog wat extra hulp van boven voor nodig heb. Heel vroom leg ik mijn ideeën nog even aan God voor, en dan vraag ik zijn zegen, voordat de lange nacht begint waarin alles even stilstaat.
Jacques Ellul is een van de inspiratoren van de Karavaan der Zotten. Hij is weliswaar niet meer onder ons, maar door zijn boeken reist hij onmiskenbaar als een soort opa mee met de karavaan. Een profetische opa welteverstaan: vlijmscherp, confronterend, maar altijd hoopvol.
Na een jaar reikhalzend wachten mogen we vandaag eindelijk weer meekijken op het Zeeuwse landje waar Nanning-Jan experimenteert met boerenregels uit de Bijbel. Deze keer laat hij de akkerranden staan. Misschien niet voor de weduwen en de vreemdeling, maar toch wel voor de zweefvliegen en de bosrietzangers.
Is het mogelijk om alles gemeenschappelijk te hebben, net als de eerste christenen? Ja, zeggen ze bij de Bruderhof. Vandaag nemen we een kijkje in één van hun dorpjes. Een dorpje zonder geld.