Godskunst

Wij zijn Gods poëzie. Wandelende gedichten. Levende kunst waardoor Hij vandaag aan de wereld uitdrukt wie hij is. Zegt Paulus, schrijvend aan mensen in een jonge kerk in Efeze. Mensen voor wie het allemaal nieuw was: geloven in Jezus, leven in een nieuw Koninkrijk.

Paulus vraagt hen: heb je wel door wie je bent? En geeft prompt dit antwoord:

‘We have become his poetry, a re-created people that will fulfill the destiny he has given to each of us, for we are joined to Jesus the Anointed One.’

Efeze 2:20 – The Passion Translation

Oké. Hmm. Dat kan Paulus wel zo beweren, maar als ik in de spiegel van mijn leven kijk, denk ik nou niet direct ‘wow, wat een haiku, sonnet of limerick.’

Want bij kunst denk ik aan vakmanschap, aan originaliteit, aan schoonheid. Dat je iets hebt om ‘te laten zien’.

Ik heb niet zoveel om te laten zien.

En dat is misschien wel het punt.

Juist daar waar ik stuk ben. Juist daar waar ik niet voldoe aan de standaarden van de wereld. Waar ik geen status heb. Waar ik niet goed mee kan komen in de vaart der volkeren. Daar waar de verwondingen zitten, spijt, lelijkheid misschien zelfs wel.

Exact dat is de plek van de re-creation; de wonderbaarlijke omkering van dood naar levend, waar het onaanzienlijke verhoogd wordt en de tekortschietende vervuld.

Daar waar ik niks heb om ‘te laten zien’, daar waar mijn eerlijke, rauwe menselijkheid Jezus ontmoet – daar veranderen we in acute Godskunst en wordt ware schoonheid zichtbaar. Voor wie de ogen heeft om dat te zien.

Deze column verscheen eerder op jaspervanderkolk.nl

Jasper trekt op met met mensen die rondlopen met vragen over zin en roeping. Regelmatig stuurt hij via Pelgrimspost een brief over de fascinerende reis naar het vinden en leven van onze roeping.