De mensen in de gemeenschap keken anders naar haar, zegt Catarina. Hun blik was echt. Ze zagen het goede in haar, ondanks haar heroïneverslaving.
Toen ze op een dag wegliep, en ze achter haar aan kwamen, zag ze iets in hun ogen dat ze een keer eerder had gezien.
Ik raakte op mijn veertiende aan de verdovende middelen, bijna voor de grap. Ik hield mezelf voor: iedereen doet het, het is de normaalste zaak van de wereld. De neergang is toen heel snel gegaan, het duurde niet lang of ik was verslaafd aan de heroïne.
Leven was voor mij: aan drugs zien te komen. Het was het enige wat me elke dag bezighield. Ik had een gevoel van leegte in me dat wurgend was, dat me ertoe dreef om tevergeefs overal te zoeken. Naarmate de tijd verstreek, kreeg ik in de gaten dat ik bezig was de wereld om me heen te veranderen in een groot inferno.
Toen ik voor het eerst in deze gemeenschap kwam, zag ik Grazia. Ze ontving me meteen met een hoop die ik zelf niet meer had, en mijn familie ook niet. Ze zei: ‘Ik weet zeker dat je het redt.’
De gemeenschap heeft me een gezicht gegeven, een naam. Ik werd met een echte blik begroet en aangekeken. Vanaf het eerste begin zagen alle medewerkers het goede in me, en dat terwijl ik zo vaak in de fout was gegaan. Ze hebben me waardering gegeven en me geholpen om de positieve energie die in me is, tevoorschijn te laten komen.
Het was geen gemakkelijke weg en de verzoeking om het op te geven is zo groot geweest dat ik na twee jaar vertrok. Giancarlo heeft buiten vijf uur lang naar me gezocht. Die nacht zag ik in zijn ogen een verdriet, dat samenging met iets wat groter is dan ikzelf. Hij had de blik van een vader, dezelfde blik die ik twee jaar daarvoor had gezien op het gezicht van mijn eigen vader, op de avond dat hij me overhaalde om naar de gemeenschap te gaan.
Ik merkte dat ze er voortdurend waren: ik kon altijd op hun hulp rekenen. Ik merkte dat ze me de hand reikten en me niet in de afgrond wilden laten wegzinken, dat ze echt het beste met me voor hadden. Alleen daardoor begon ik te begrijpen hoe bevoorrecht ik ben, ondanks mijn vergissingen. Ik merkte dat ook ik het kón. Ik ben gemaakt met een opgave: de opdracht om al mijn grenzen te overstijgen. Ik geniet elke dag van de inspanning om gelukkig te zijn.
(Dit is een fragment uit Perspectief op het onverwachte, van Silvio Cattarina, over de Italiaanse katholieke gemeenschap L’Imprevisto, waar jongeren met verslavingen wonen)
Tot zover Caterina. En wij? Met welke ogen kijken wij? Hoe houden wij een heldere blik in een wereld vol geld, afleiding, angst en rivaliteit?
We zijn bezig om krant #5 te maken en die gaat zoals we gewoon zijn over de radicale Bergrede van Jezus. We staan deze keer stil bij de oproep van Jezus dat we onze blik moeten veranderen als we een nieuw leven willen in deze troebele wereld. We staan nog steeds open voor uit-het-leven-gegrepen reacties van andere zotten. Wil jij delen hoe je blik is veranderd? Schrijf een korte reactie (max. 150 woorden) en mail het naar redactie@karavaanderzotten.nl. Misschien past het in de krant.
O ja, je kunt de krant vast bestellen! We versturen ‘m in stapeltjes van vijf.
Frank Mulder is schrijver en publiceert onder andere in weekblad De Groene Amsterdammer. Hij woont in een woongemeenschap in de Utrechtse wijk Overvecht met zijn gezin, samen met mensen uit alle hoeken en gaten van de wereld.
